Twee maanden geleden heb ik u in deze column meegenomen naar de markt; deze week neem ik u mee naar de bakker op de hoek. Deze gang van de markt naar de dichtstbijzijnde bakker is op advies van de plaatselijke middenstand… De bakker neemt mijn bestelling op; ik kies alle gebakjes uit die ik zie; en neem van mij aan de vitrine is goed gevuld! Ik kijk niet wat ik allemaal op kan eten, maar let op de mogelijkheden die mijn pinpas nog biedt; ik sta ten slotte nog niet maximaal in het rood… Vervolgens kom ik thuis, eet veel te veel gebak, zie tot overmaat van ramp mijn rekeningafschrift met forse roodstand en moet me haasten naar het toilet.

Aan de ene kant, hoop ik dat u denkt, “die jongen is zo dom nog niet”, aan de andere kant mag er ook gelachen worden vanwege deze dwaze en onverantwoorde daad.

De wereldwijde crisis die velen bezighoudt, is op het punt aangekomen dat onze maag protesteert tegen het grote aantal gebakjes dat we weggewerkt hebben; het moment van de grote uitbraak kan nog komen.

Kort voor het schrijven van deze column bezocht ik een oude, gepensioneerde man. De wijze woorden van deze man zal ik u niet onthouden: “vroeger kochten we nadat we hadden gespaard; nu wordt er gekocht van geld dat nog moet worden verdiend…’’. Willen we meer dan we moeten willen? Is het hoogst haalbare onze maatstaf? Ik zou u graag wakker willen schudden; sta op tijd op, doe uw dagelijkse plicht en koop op verantwoorde wijze.

Ik wens u veel wijsheid met uw verantwoordelijkheid.