“Honderd veertig duizend, honderd negen en dertig duizend, honderd acht en …”
“MIJN”
Het vonnis is uitgesproken, uw woning is verkocht voor honderd acht en dertig duizend euro. U bent de woning kwijt, de koper is de woning rijk, met de nodige onzekerheid en onder voorbehoud dat de bank het “gunt” aan de koper.

Wanneer een woningeigenaar -met een hypotheekschuld- niet meer aan zijn of haar betalingsverplichtingen voldoet en de schulden oplopen, ontstaat voor de bank het recht om de woning openbaar te verkopen. Eerst ‘per opbod’ en vervolgens ‘bij afslag’. De hoogste bieder is de koper in de eerste ronde, degene die ‘mijn’ roept is de definitieve koper.

Betalingsproblemen kunnen iedereen overkomen; het is van groot belang hier goed mee om te gaan. Neem tijdig contact op met uw bank of informeer bij een makelaar. Bijna niemand is gebaat bij een openbare verkoop; (hoewel de notaris en de bank wel enorme kosten in rekening brengen). Het touw dat u wordt toegeworpen is soms meer een strop om de nek, dan een reddingslijn. Dat de prijzen bij een veiling lager zijn dan bij een gewone verkoop, zal ik zeker niet tegenspreken, wel verklaren. Een bezichtiging is veelal niet mogelijk vanwege andere zorgen, men weigert iedere vorm van medewerking. In de meeste gevallen is er achterstallig onderhoud, illegale verhuur of nog erger. Een veilingkoper weet dus niet wat hij koopt. Deze risico’s plus de kosten voor de bank, de notaris en de verdere achterstanden leiden als vanzelf tot lagere prijzen.

Het is goed dat er veilingkopers zijn die dit risico nemen, anders zou men niet van de woning afraken. Mijn advies is om de problemen tijdig aan te pakken, een goede samenwerking tussen de betrokkenen en de handen uit de mouwen.

Ik wens u géén executie toe!