Bonus

Aan het einde van een werkdag haast ik mij naar de supermarkt, de nodige boodschappen moeten nog gedaan worden. Als ik geduldig op mijn beurt wacht, hoor ik de dame achter de kassa steeds de vraag stellen ‘heeft u een bonuskaart?’ De supermarkt waar ik de boodschappen doe, biedt de mogelijkheid om bonuspunten te sparen. Een aantal bonuspunten kan worden ingewisseld voor contanten of cadeaus. Zo af en toe zie ik een ijverige puntenspaarder die, met een brede glimlach, zijn of haar pas uitleent aan andere klanten. Door alert te zijn lukt het een enkeling om de pas aan wel drie of vier mensen ‘uit te lenen’.

De laatste maanden is er veel aandacht voor de bonussen onder ‘topmensen’ en in de financiële sector. De ene bonus overtreft de andere bonus. Treffend is wel dat dergelijke bonussen al jaren worden uitgekeerd; in allerlei sectoren. Alleen het laatste jaar is hier volop aandacht voor. Voorheen was er bijna niemand die hierover klaagde. Uiteraard moet ik enige jaloezie toegeven als een topman of bestuurder –na zes maanden of een jaar- opstapt en een bonus met zes nullen weet te verzilveren. Was deze bonus niet vooraf overeengekomen? Mij lijkt van wel…

Aan de ene kant valt deze mensen met de goed gevulde portemonnee weinig te verwijten; gewoon goede afspraken gemaakt of een succesvolle overeenkomst afgedwongen. Vergelijk het maar met uw dagelijkse gang naar de supermarkt; de mensen die alert, of brutaal, zijn en de kansen waarnemen slagen er in om het spaarsaldo op de bonuskaart harder te laten groeien dan anderen. Wellicht heeft u hen ook de gelegenheid geboden.
Aan de andere kant zijn er omstandigheden waarin -of goedgevulde portemonnees waaraan- de bonus die uitgekeerd wordt buiten elke verhouding staat, een moreel appel is hier op z’n plaats. Even terug naar de supermarkt: misschien kunt u met uw bonuspunten een goed doel steunen?

Ik wens u een eerlijke bonus toe!